(၁)
`အစကတည္းက ခင္ေလးေျပာၿပီးသားပဲ ေမာင္ရာ၊ အေဖ့ဆီကိုသြားရင္ ဖိုးသားေလးကို ဘယ္လိုမွ ေခၚသြားလို႔မျဖစ္ဘူးဆိုတာ။ အခုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲေမာင္ ဖိုးသားေလးေခ်ာင္းဆိုးတာ သံုးရက္ရွိၿပီ။ အဲဒါေမာင္ေပါ့ေလ်ာ့တာ´
ငိုသံစြက္ရုံမက မ်က္ရည္ေတြပါ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဇနီးသည္၏ ေျပာစကားေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္၌ ေျပာစရာစကား အဆင့္သင့္ရွိမေနပါ။ တကယ္ဆိုလွ်င္ ခင္ေလးေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ေလ်ာ့ခဲ့ေသာ အပိုင္းလည္းပါသည္။ ျပႆနာသည္ တီဘီေရာဂါဟု သံသယရွိေနျခင္းခံရေသာ အေဖ့အိမ္သို႔ ငါးႏွစ္အရြယ္ကၽြန္ေတာ့္သား ေရာက္ရွိသြားျခင္းမွ အစျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
(၂)
တကယ္တမ္းတြင္ အေဖ့အိမ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သည္ စည္းရိုးတစ္ခုသာ ျခားထားေသာ အ၀န္းအ၀ိုင္းတစ္ခုတည္းမွသာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အေဖႏွင့္အေမက အိမ္ေဘးက ေျမကြက္လပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္ေဘးက ေျမကြက္လပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္ေဆာက္ေပးခဲ့ေလသည္။ စည္း႐ိုးတစ္ခုျခားထားေသာ္လည္း အခ်ိန္မေရြးဥဒဟို ၀င္ထြက္၍ ရႏိုင္ရန္ ၿခံစည္း႐ိုးအလယ္တြင္ လူသြားစရာတံခါးတစ္ေပါက္ကို အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္တြင္ အငယ္ဆံုးသားျဖစ္ေသာ္ျငား အိမ္ေထာင္က်သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အေဖက ပ်ဥ္ေထာင္သြပ္မိုးအိမ္တစ္လံုး ေဆာက္ေပးၿပီး အိမ္ခြဲထားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အိမ္ေထာင္ကိုယ္စီႏွင့္ အိမ္အသီးသီး ရွိၾကေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လို နီးနီးကပ္ကပ္ ေနၾကသူေတြမဟုတ္။ မိသားစုကိုယ္စီႏွင့္ ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္လံုးက စီးပြားေရးပိုပိုလွ်ံလွ်ံမဟုတ္ေသာ္ျငား စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္သည့္ အေျခအေနမွာေတာ့ အားလံုးရွိေနသည္။
အေဖက ဌာနတစ္ခုမွာ ႐ုံးအုပ္တစ္ေယာက္လုပ္ခဲ့ၿပီး ပင္စင္ယူလို႔ ေအးေအးေဆးေဆးေနမည္ ႀကံ႐ုံမွမရွိေသး ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးကာ ခဏခဏ ဖ်ားေတာ့သည္။ အိပ္ရာထဲမွာလည္း ေနသူမဟုတ္ေသာ္လည္း တေရွာင္ေရွာင္ႏွင့္ ျဖစ္လာရသည္။ အစပိုင္းတြင္ ရပ္ကြက္ထိပ္ေဆးဆိုင္မွ စပ္ေဆးအခ်ိဳ႔ႏွင့္ သဟဇာတျဖစ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း အေဖ့ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါက ေပ်ာက္သြားလွ ငါးရက္၊ တစ္ပတ္သာ။ ၿပီးလွ်င္ ေခ်ာင္းက ျပန္ဆိုးလာျပန္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုးပံုႀကီးကလည္း သက္ေတာင့္သက္သာေတာ့မဟုတ္။ တကယ့္ကို ရင္ေခါင္းသံႀကီးႏွင့္။ အေဖေခ်ာင္းတစ္ခါဆိုးလွ်င္ ၀မ္းဗိုက္ထဲက ကလီစာတစ္ခုခု ျပဳတ္ထြက္ပါလာေတာ့မည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ပင္ အေဖ၏အေျခအေနမွာ ဆိုးလာခဲ့သည္။
အေဖ့ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံသယ၀င္ၿပီ။
အေဖတစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္သလား။ တစ္ခုခုဆိုတာလည္း အျခားေတာ့မျဖစ္ႏိုင္။ ေခ်ာင္းေတြ ဒီေလာက္အဆက္မျပတ္ ဆိုးေနပံုေထာက္လွ်င္…။
အေတြးမ်ား၏ အဆံုးတြင္ အစ္ကိုႏွင့္တိုင္ပင္ၿပီး အထူးကုေဆးခန္း မဟုတ္ေသာ္ျငား၊ အေတာ္အသင့္ နာမည္ရွိေသာ ေဆးခန္းတစ္ခု ေျပးရၿပီ။ အေဖ့ကိ ေသြးစစ္ၾက၊ ဆီးစစ္ၾက၊ ဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ေဆးခန္းေလး၏ အေျဖက အေဖ့မွာ အဆုတ္တစ္ျခမ္း မေကာင္းေတာ့ပါတဲ့။ တီဘီဟု သံသယရွိသည္တဲ့။ တိတိက်က် အေျဖတစ္ခုထြက္လာသည္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ အဲ့ဒီေနာက္တြင္ တီဘီေရာဂါသည္တစ္ေယာက္ကို ျပဳစုရမည့္ နည္းလမ္းမ်ား၊ တိုက္ရမည့္ေဆးမ်ား၊ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ လုပ္ငန္းမ်ားအား ေမးၿပီး ေလာေလာဆယ္ အေဖ့ကို အိမ္မွာပင္ျပန္ေခၚထားခဲ့သည္။
`ဖိုးသားေလးလည္း မေတြ႔ပါလားကြ´
ေဆးခန္းတြင္ ငါးရက္ခန္႔ေနၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာ ေန႔မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္သားႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အေဖ့ဆီမွ စကားစလာခဲ့သည္။
`အင္း… သူမ်ားအိမ္သြားေဆာ့ေနတယ္ထင္တယ္´၊ `သူ႔ဘႀကီး လာေခၚသြားလား မသိဘူး´ စေသာ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ၏ မေသခ်ာ မေရရာလွေသာ အေျဖမ်ားေအာက္တြင္ အေဖသည္ တစံုတခုေသာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာထိ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။
အေဖ့မ်က္လံုးမ်ား ေမွးစင္းၿပီး အိမ္ေခါင္မိုးမ်က္ႏွာက်က္ကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္က တကယ့္ကို ရီေ၀ေ၀။
တကယ္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္သားက အေဖတို႔ႏွင့္ ေနလာခဲ့သည္မွာ အေဖပင္စင္ယူကာစကတည္းက ဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ပင္ ရွိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လင္မယားက ႐ုံးလုပ္ငန္းကိုယ္စီႏွင့္မို႔ မနက္မိုးလင္းလွ်င္ ကေလး၏ ေ၀ယ်၀စၥမ်ားလုပ္။ လိုအပ္သည္မ်ား စီစဥ္ကာ ဖိုးသားကို အေဖ့အိမ္မွာဥာ ထားခဲ့၇ျခင္း ျဖစ္ဥည္။ သည္ေတာ့ ဖိုးသား၏ အေၾကာင္းအရာကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အေဖတို႔ အေမတို႔ႏွင့္သာ ပိုၿပီး သက္ဆိုင္ေနရသလိုပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
ယခုကဲ့သို႔ အေဖျဖစ္ေသာအခါ ဖိုးသားႏွင့္အေဖ မဆံုရန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီစဥ္ရၿပီ။
အေမက ဘာမွ၀င္မေျပာေသာ္ျငား စိတ္မေကာင္းသည့္ပံုေတာ့ ျပသည္။ `ဘာပဲေျပာေျပာ ကေလးက အေရးႀကီးတယ္။ ဖိုးသားေလးကို ဒီဘက္အိမ္မလာေစနဲ႔´ ဟု ေျပာရွာသည္။
`အေဖသိရင္ စိတ္ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူးေမာင္။ အေဖ့နားကို သြားဖို႔ဆိုတာ လူႀကီးေတြေတာင္ စဥ္းစားရမယ့္ကိစၥေလ။ သားေလးကိုေတာ့ အေဖ့နားကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ လႊတ္လို႔မျဖစ္ဘူး´
အတၱစကားမွန္း သိေသာ္လည္း မိခင္တစ္ေယာက္၏ ေမတၱာကို လွစ္ဟလာသည့္စကားမို႔ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံလို႔ မရ ျဖစ္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သည္လည္း သားႏွင့္ပတ္သက္၍ စိုးရိမ္မႈတစ္ခု ျဖစ္ရသည္က အမွန္ပင္။ ေနာက္ဆံုး အလြယ္ကူဆံုးနည္းကိုသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးလုိက္ၾကသည္။ ထိုနည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ႏွင့္ အေဖတို႔အိမ္ကို ျခားထားေသာ တံခါးကို ေသာ့ခတ္လုိက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုနည္းသည္ ငါးႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္ေတာ့္သားအား အေဖ့အိမ္ဘက္ မေရာက္ရန္ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လံုေလာက္ေသာနည္းျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အေဖ့အိမ္ဘက္လာလွ်င္ ဖိုးသားသည္ ၿခံထဲတြင္ ရွိေနသည္ျဖစ္ေစ၊ အိမ္ေပၚတြင္ရွိေနသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တံခါးကို ေသာ့ခတ္ၿပီး ဖြင့္ၿပီးလွ်င္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ပိတ္စေသာ နည္းျဖင့္သာ အေဖႏွင့္ဖိုးသားအား မေတြ႕ျဖစ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စည္းထားခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္… ၿခံႏွစ္ၿခံကို ျခားထားေသာ တံခါးေလးမွ ေသာ့ခေလာက္အား အေဖတစ္နည္းနည္းႏွင့္မ်ား ျမင္သြားမလားဟု ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္မိသည္ကေတာ့ အခါခါပင္ျဖစ္သည္။
(၃)
အေဖရိပ္မိသည္ မရိပ္မိသည္ မေသခ်ာေသာ္လည္း ၿခံစည္း႐ိုးတံခါးေသာ့ခတ္ထားေသာ နည္းသည္ အေဖႏွင့္ဖိုးသားကို ျခားထားနိုင္သည့္ ကန္႔လန္႔ကာေကာင္းေကာင္း တစ္ခ်ပ္ေတာ့ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အေဖ့ေရာဂါေသခ်ာတိက်ေစရန္ ၿမိဳ႕ထဲက အထူးကုေဆးခန္းႀကီးတစ္ခုတြင္ ေဆးစစ္ခ်က္မ်ားကို အေသခ်ာျပဳလုပ္ထားၿပီးျဖစ္ေပမယ့္ အေျဖေတာ့ ထြက္မလာေသး။ တစ္ေန႔တြင္ အေဖ၏ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ အေဖ့ထံသို႔ လာၿပီး အျပန္ ကၽြန္ေတာ့အိမ္ဘက္ကို ၀င္ခ်င္ေသာ သူ႔ဆႏၵေၾကာင့္ ၿခံစည္း႐ိုး၏ တံခါးမွ ဧည့္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေသာ့ဖြင့္ေပးခဲ့သည္။ ထိုအခိုက္အတန္႔ေလးအတြင္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္သားသည္ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးေပါက္မွ၀င္ကာ အေဖ့ဆီ ေရာက္သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
အေဖအိပ္ေနေသာ အိပ္ရာေဘးသို႔ ဖိုးသားေရာက္သြားသည္မွာ ဘယ္၍ ဘယ္မွ် ၾကာသြားသည္မသိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ စိုးရိမ္မွငသည္ အတိုင္းထက္အလြန္ ျဖစ္သြားၿပီ။ အားလံုးထဲမွာ အဆိုးဆံုးက ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမပင္ျဖစ္သည္။ အမွန္တြင္ အေဖ့နားသို႔ ဖိုးသားေရာက္သြားသည္ကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ အေဖက သိပင္မသိလုိက္။ သို႔ေသာ္ တိုက္ဆိုင္စြာပင္ အေဖ့အိမ္မွျပန္လာၿပီးေနာက္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ့္သား အျပင္းဖ်ားေလသည္။ အဖ်ားက သိပ္မၾကာဘဲ က်သြားေသာ္လည္း ေခ်ာင္းဆိုးမွာ လံုး၀မက်ေတာ့။ သားအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ၏အပူမီးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ပါ ကူးစက္ရၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမေျပာသလို တာ၀န္ရွိသူက ကၽြန္ေတာ္မ်ားလားလို႔လည္း ေတြးရၿပီ။ အေမသည္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မခ်မ္းသာႏိုင္ေတာ့။ မေတြးမေကာင္း ေတြးမေကာင္း အေတြးတို႔ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ့္အာ႐ုံမ်ာ ရစ္၀ဲေနေတာ့သည္။
အေဖက အသက္ႀကီးၿပီ။ ဒီေရာဂါနဲ႔ လူ႔ေလာကက ထြက္သြားရင္လည္း ကိစၥမရွိေတာ့။ ငါးႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္ေတာ့္သားေလးသာ။ ဘုရား… ဘုရား။
အိမ္မေပ်ာ္၍ ေတြးေသာအေတြးတို႔သည္ အိပ္စက္ျခင္းကို ပို၍ ေ၀းေစခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမသည္လည္း သားေလး၏ ဟိုမွာဘက္မွာ ငုတ္တုတ္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးခၽြန္၊ ရင္ေလးေမာက္ကာ လူးလိမ့္ေနေအာင္ ေခ်ာင္းဆိုးေနရေသာ သားေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ တကယ့္ကို သနားစဖြယ္အတိ။
`ဒါေတြဟာ ၿခံတံခါးဖြင့္ၿပီး ျပန္မပိတ္မိတဲ့ ေဖေဖ့အျပစ္ေတြပါ။ ေဖေဖ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ သားရယ္´
သားကိုၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္မက်ေစရန္ ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းသိမ္းေနရသည္။ မနက္မိုးလင္းလွ်င္ တစ္စံုတစ္ခုစီစဥ္ရမည္။ ၿမိဳ႔နယ္ေဆးခန္းႏွင့္ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့။ ၿမိဳ႕ထဲက အထူးကုေဆးခန္းတစ္ခုမွာ သားေလးကို သြားျပမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။
`တီဘီေရာဂါဆိုရင္ေတာင္ ေဆးပတ္လည္ေအာင္ ေသာက္ရင္ေပ်ာက္တယ္´
လမ္းထဲမွ လူတစ္ေယာက္ ညေနကေျပာသြားေသာ စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္ေတာ့ အေတာ္ေလးအားတက္သြားသည္။ ဟုတ္သည္။ မနက္ျဖန္ ၿမိဳ႕ထဲက အထူးကုေဆးခန္းတစ္ခုကို သြားရမည္။ မရွိ၊ ရွိတာေလးေတြ ထုခြဲေရာင္းခ်ၿပီး သားေလးရဲ႕အသက္ကို ဆက္မွျဖစ္မည္။ ၾကည့္စမ္းပါဦး။ သူ႔ခမ်ာ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ ေခ်ာင္းဆိုးေနရရွာတာ လူးလိမ့္ေနတာပဲ။ အဲဒါ ေဖေဖ့ေၾကာင့္ပါသားရယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႕ ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ သားမွာ ေ၀ဒနာေတြ တစ္ၿပံဳတစ္သီႀကီး ခံစားေနရၿပီ။ သားကိုၾကည့္ရင္း အေတြးမ်ိဳးစံုတို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ မြန္းက်ပ္ရျပန္ပါသည္။
(၄)
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပင္ သားေလးကို ကြန္ပ်ဴတာ ဓာတ္မွန္႐ိုက္၊ ေသြးစစ္၊ ေဆးစစ္ၾကည့္ေသာေန႔မွာပင္ အေဖ့အတြက္ ေဆးစစ္ခ်က္အေျဖက ထြက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္သားအတြက္ ေဆးစစ္ခ်က္က မရေသး။ ေဆးခန္းမွာ သားအတြက္ လုပ္စရာကိစၥ အပံုအပင္ႏွင့္ ျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတ္ာသည္ တိတိက်က် ၀န္ခံရလွ်င္ အေဖ့ေရာဂါႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ၀န္ႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုတို႔၏ ေဆြးေႏြးစကားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မသိလုိက္ပါ။ သားကိစၥႏွင့္ ထူပူေနေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေဖ့အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္မႈတစ္ခုကိုလည္း ေခါင္းထဲထည့္မထားျဖစ္ခဲ့ပါ။
အျပန္အငွားကားေပၚေရာက္မွ အေဖ့ေရာဂါဖိုင္တြဲမ်ား ေပါင္ေပၚတင္ကာ ကားေရွ႕ခန္းတြင္ ငူငူငိုင္ငိုင္ႏွင့္ထိုင္ေနေသာ အစ္ကိုႀကီးကို အေဖ့ေရာဂါႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေမးမိသည္။
`အေဖ့ရဲ႕ တီဘီေရာဂါအေျခအေန အေတာ္ဆိုးေနၿပီလား အစ္ကိုႀကီး´
ကၽြန္ေတာ္က ကားေနာက္ခန္းမွ လွမ္းေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကလည္း ဖိုးသားကို ေပါင္ေပၚတင္ထားရင္းမွ စိတ္၀င္စားဟန္ နားေထာင္ေနသည္။ ဖိုးသားက အရင္ေန႔ေလာက္ ေခ်ာင္းမဆိုးေတာ့ေသာ္လည္း `အဟြတ္ဟြတ္´ႏွင့္ ေခ်ာင္းဆုိးမွ်င္ေတာ့ မျပတ္ႏိုင္ေသး။
`အေဖ့ကို ငါတို႔ဘက္က ေဆးခန္းက တီဘီေရာဂါလို႔ သံသယရွိၿပီး သတ္မွတ္ခဲ့တာ။ တကယ္ေတာ့ အေဖ့ေရာဂါက တီဘီေရာဂါမဟုတ္ပါဘူး။ တီဘီေရာဂါထက္ အမ်ားႀကီးေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အဆုတ္ကင္ဆာေရာဂါပ´
`ဗ်ာ´
ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္မွ `ဗ်ာ´ဟု ထြက္သြားေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေတြးတို႔သည္ အေ၀းႀကီးသို႔ ေျပးထြက္သြားၿပီ။ အေဖျဖစ္တာ တီဘီမဟုတ္ဘူးတဲ့။ အေဖျဖစ္တဲ့ ေရာဂါက ကင္ဆာတဲ့။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္သားအတြက္ တီဘီနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးစိုးရိမ္စရာ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္သား ေခ်ာင္းဆိုးခဲ့တာေတြက ႐ိုးရိုးပဲ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အေဖ့ဆီက ကူးတယ္ဆိုတာ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး၏ ေပါင္ေပၚတြင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္သားအား ကၽြန္ေတာ္စိုက္ၾကည့္လုိက္သည္။ သနားစရာေကာင္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္သားေလသည္ တီဘီေရာဂါဆိုးႀကီးကို ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ် မႀကံဳရႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြ ၿပံဳးေနမွာလား။ ေသေတာ့မေသခ်ာ…။ သို႔ေသာ္…. တဒဂၤအတြင္း၌ ကၽြန္ေတာ့္အာ႐ုံေတြ ကၽြန္ေတာ့္သားမွ လြဲ၍ ဘာမွ ရွိမေနခဲ့ေတာ့တာက ေသခ်ာေနသည္။
(၅)
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ေစာေစာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက ေခၚေနတယ္ဟုဆိုလာေတာ့ အေဖ့အနားကို ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ေနေကာင္းစျပဳလာၿပီျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္သားကလည္း ပါလာသည္။ အေဖ့ဆီသြားလွ်င္ ဖိုးသားကို အရင္လို ခ်န္ထားပစ္စရာ မလုိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအဖကို ျမင္ေတာ့ ခုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္အေနအထားျဖင့္ အေဖက စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
`အေဖေက်နပ္လုိက္တာ သားရယ္´
`ဗ်ာ´
အေဖေျပာလာေသာ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ဘဲ `ဗ်ာ´ ဟု သံေယာင္လုိက္မိသည္။ အေဖ့အနားတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအဖမွလြဲ၍ ဘယ္သူမွ ရွိမေနခဲ့။
`ေကာင္းကင္ဆိုတာ ဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနရမွာေပါ့´
`ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ဘူး အေဖ´
`အေဖအခုျဖစ္တဲ့ ေရာဂါကို သိၿပီးပါၿပီ ငါ့သားရာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက အေဖ့ေရာဂါဟာ တီဘီလား ဆိုးတာကိုလည္း အေဖကိုယ္တုိင္ သံသယ၀င္ခဲ့တာပဲ။ ဖိုးသားေလးကို အေဖနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ မရွိေစခ်င္ခဲ့တာကိုလည္း အေဖရိပ္မိတာပဲ´
`အေဖ… အေဖ့ကို ဘယ္သူေျပာလုိက္လဲ´
`မင္းအစ္ကိုႀကီးကို အျပစ္မတင္နဲ႔ ငါ့သား။ အေဖကိုယ္တုိင္ ေမးလုိက္တာ။ အေဖေက်နပ္တယ္ ငါ့သားေရ…။ မိဘဆိုတာ သားသမီးအေပၚ အရိပ္မိုးေပးရမယ့္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ့္ ေကာင္းကင္တစ္ခုပဲ။ ဖိုးသားေလးအတြက္ သားတို႔ကာကြယ္ေပးတာ အေဖေက်နပ္တယ္။ ´
`အေဖ´
အေဖသည္ တစ္စံုတစ္ခုကို ေျပာခ်င္ဟန္ျဖင့္ အားယူေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း တစ္စံုတစ္ခုကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေတြးေၾကာက္မႈျဖင့္ ေခၽြးျပန္ေနသည္။ မေန႔က။ အေဖ့ေရာဂါ တီဘီမဟုတ္ေတာ့မွန္းသိလိုက္ေတာ့ ဖိုးသားအတြက္ စိတ္ေအးရမႈမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ခဲ့သည္ပဲ။ အေဖ့ေရာဂါအတိမ္အနက္သည္ ဖိုးသားအတြက္ စိတ္ေအးသြားရျခင္းေအာက္တြင္ စုန္းစုန္းျမဳပ္ခဲ့သည္။
`ဘုရား´
ၿပံဳးေယာင္သန္းေနေသာ အေဖ့ႏႈတ္ခမ္းမွ ပြင့္အန္လာမည့္ စကားမ်ားအား စိုးရိမ္ႀကီးစြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္နားစြင့္ေနမိသည္။
`စကားစပ္လို႔ အေဖတစ္ခုေျပာျပမယ္။ သားငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုေပါ့။ သားက ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္ထဲမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက အသားျဖဴျဖဴ ၀၀ကစ္ကစ္နဲ႔ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးပဲ။ သားႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္မွာ အေဖ့ရဲ႕အေဖ၊ သားရဲ႕အဘိုးအိမ္ကို လာလည္ေတာ့ သားကို သားအဘိုးေကာက္ခ်ီလိုက္မွာ အေဖစိုးရိမ္လိုက္တာ သားရယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ သားရဲ႕အဘိုး ေတာသားႀကီးရဲ႕ လက္မွာ ၀ဲေတြေပါက္ေနတာကိုး။ အေဖျဖင့္ သားအဘိုးလက္က ၀ဲေတြ သားကိုကူးမွာ ေၾကာက္လိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ သားရဲ႕ အဘိုးက သားကို မခ်ီခဲ့ပါဘူး။ ေကာင္းကင္ဆိုတာ အဲဒါပဲသား။ အခုလည္း ဖိုးသားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သားတို႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ေတြမွာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ေနၾကတာ အေဖ့ကို ဘယ္သူမွ မေျပာလည္း အေဖသိပါတယ္။ ငါ့သားက ဖိုးသားေလးရဲ႕ အေဖျဖစ္တာ ဘာၾကာေသးလို႔လဲ။ အေဖက သားရဲ႕အေဖျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ၿပီပဲဥစၥာ။ အေဖမသိဘဲ ေနမလား။ ဒါေၾကာင့္ တီဘီမဟုတ္ဘဲ အခုလို ေရာဂါဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ အေဖေက်နပ္တယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့´
စကားရွည္ႀကီးကို ေျပာၿပီးေသာအခါ တာေ၀းအေျပးသမား ပန္း၀င္သြားသည့္ႏွယ္ မ်က္စိစံုမွိတ္ကာ အေဖ ေမာဟိုက္သြားခဲ့သည္။ တီဘီေရာဂါအစား ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္လိုက္ရတာကိုေတာင္ အေဖေက်နပ္သတဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြက ဖိုးသားႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အဆင္ျခင္မဲ့ သံသယမ်က္၀န္းေတြေအာက္မွာ အေဖ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေနရခက္ခဲ့မွာပါလိမ့္။ အေဖဘယ္ေလာက္မ်ား သိမ္ငယ္ခဲ့ရမွာပါလိမ့္။ အသက္တစ္ခု ရွင္သန္ဖို႔ အတြက္ အေဖဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းခဲ့ရမွာပါလိမ့္။
`အေဖရယ္…´
အေဖ့လက္ကို ကိုင္ကာ စကားေတြေျပာခ်င္ေနခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္က ဘာတစ္ခြန္းမွ ထြက္မလာခဲ့ပါ။ အေဖေျပာသလိုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေဖက ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သလို ဖိုးသားေလးအတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ေကာင္းကင္တစ္ခုေပါ့။ အေဖအုပ္မိုးခဲ့တဲ့ အေဖ့ရဲ႕ ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္က ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေကာင္းကင္တစ္ခုေပါ့အေဖ။ ေနာက္ထပ္ ေကာင္းကင္ေလးတစ္ခုရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ အသက္ရွင္ရဦးမယ့္ အတၱေတြနဲ႔ ၿခံဳလႊမ္းထားတဲ့ ေကာင္းကင္တစ္ခုပဲေပါ့ အေဖရယ္…။
`အေဖေက်နပ္လိုက္တာ သားရယ္´ ဆိုေသာ စကားက ကၽြန္ေတာ့္အာ႐ုံကို ျပန္ကပ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းအိမ္ထဲ အလိုလို ေရာက္လာေသာ မ်က္ရည္ဥတို႔ကို အေဖမျမင္ေစရန္အတြက္ အေဖ့ခုတင္ေဘးမွ ကၽြန္ေတာ္ထ၍ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ ျပတင္းေပါက္ဆီမွ အမွတ္မထင္ ေကာင္းကင္ျပာကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ မိုးသားေတြ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးဟာ မၾကာမီ ၿပိဳက်လာေတာ့မယ့္ အတိုင္းပါလား။
မင္းေ၀ဟင္
(ကလ်ာမဂၢဇင္း၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၀)
